Erytryn
nauka angielskiego Zwykle małe kryształy są słupkowe, igiełkowe, spłaszczone, często prążkowane; tworzą krzaczaste, gwiaździste, promienisto-warstwowe skupienia o kulistych, nerkowatych kształtach i szorstkich powierzchniach; także ziemisty lub w formie nalotu. Łupliwość: wyśmienita, cienkie odtupki są nieco giętkie; gęstość: 3,07; barwa: różowoczerwony do ciemnoczerwonego z fioletowym odcieniem, na skutek przeobrażeń perłowo- do zielonkawoszarego. Powstawanie i wystąpienia. Jako wtórny minerał strefy wietrzenia kruszców bogatych w kobalt jak np. skutterudyt i kobaltyn. Znanymi wystąpieniami są Schneeberg w Saksonii, Richelsdorf w Hesji, Wittichen w Szwarcwa- Idzie, Bieber/Spessart, Niemcy; Allemont/ /Francja; Kowary /Sudety; Cap Calamita/EIba, Val Sugana, Trient/Włochy; Kornwalia/ Anglia. Ładne kryształy wielkości 2-3 cm, skupione w blaszkowe rozety, występują w Bou Azzer w Antyatlasie/Maroko. Znaczenie i zastosowanie. Nazwę „kwiat kobaltowy\" wzmiankował J,F. Henkel w 1754 roku, a A.F. Cronstedt opisał go w 1770 roku jako cienki, ziemisty nalot na kruszcach kobaltu. Nazwę międzynarodową wprowadził mineralog F.S. Beudant w 1832 roku od greckiego eryihros = czerwony. Rzucające się w oczy, żywo zabarwione wykwity erytrynu są jednoznaczną oznaką obecności minerałów kobaltu w terenie. kurs kadry i płace
