Piromorfit
prace magisterskie Niemal zawsze w formie długich, słupkowych kryształów, często igiełkowy w równoległych lub promienistych skupieniach; zwykle narosły, niekiedy obustronnie wykształcone kryształy; większe osobniki są często pozrastane z wieloma mniejszymi; pospolite beczułkowate formy kryształów. Łupliwość: niewyraźna; gęstość: 6,7-7,0; barwa: najczęściej odcienie barwy zielonej, brunatny, woskowo- lub miodowożółty, pomarańczowoczerwony (Leadhills/Szkocja), bezbarwny, rzadko czarny. Powstawanie i wystąpienia. Minerał wtórny w złożach rud ołowiu. Większość miejsc występowania jest obecnie wyczerpana. Clausthal, Freiberg, Holzappel, Badenweiler, Hofsgrund, Ems (w 1867 roku znaleziono tu kilkudziesięciokilogramowe okazy z tysiącami kryształów niekiedy wielkości ponad 3 cm)/Niemcy. Pfibram, Stfibro, Olovi/Czechy; Bańska Stiavnica/Słowacja; Kornwalia; Berezowsk. Nerczińsk/Rosja; Sardynia, Valsugana/Włochy; Mapimi/ Meksyk. Znaczenie i zastosowanie. Znany już od dawna jako ruda ołowiu, określony w 1748 roku przez G. Waleriusa jako „zielony szpat ołowiowy\". Obecną nazwę wprowadził J.F.L. Hausmann w 1813 roku gdyż przy topieniu w ogniu zachowuje kryształy, pyr=* ogień, morphe = = kształt. Blc wrocław kursy językowe Wrocław tłumacz wrocław.
